Oh Glanerbrug!

Willem Klomp

Zo af en toe kom ik er nog wel eens: in het buurtje waarin ik ben opgegroeid. Waar ik speelde op straat. Waar altijd wel iemand op diezelfde straat te vinden was om mee te spelen. Dat buurtje van toen, is niet meer. Al meer dan 15 jaar niet. De oude woningen hebben plaatsgemaakt voor nieuwere. Mooiere en met veel meer comfort. Veel oude bewoners vertrokken en namen met hun vertrek een deel van de cultuur van toen mee. Nieuwelingen kwamen ervoor in de plaats. Meer op zichzelf en misschien daarom ook minder betrokken bij de buurt en bij elkaar. Desondanks is het nog altijd een buurtje, dat Tranendal, om te koesteren. Om van te houden, zoals het al vanaf het begin wat in zichzelf gekeerd tussen Kerkstraat en spoorlijn daar ligt.
In dat buurtje stond aan de Heurmanstraat altijd een voordeur open. Tegen de gevel leunde een oude damesfiets. Zijn fiets. Uit de woning kwam de geur van koffie, rook van sigaretten en etensluchten. Het huis en de fiets waren van Willem, Willem Klomp. Willem was een bijzondere man. Ik heb nooit gehoord dat hij in die tijd in loondienst was, maar was wel altijd bezig. Om tijdschriften te bezorgen. Om een clubblad rond te brengen. Om zo maar een eindje in de rondte te fietsen. Daarnaast zong hij zijn partijtjes mee in het koor en op de zondag zat hij achter de kassa bij Avanti-Wilskracht. Aan bezigheden buitenshuis geen gebrek. Getrouwd was hij niet en daarom (en natuurlijk ook omdat de voordeur open stond) waren de klanken van radio of televisie op straat hoorbaar.
Vanachter, of liever gezegd over, zijn brillenglazen keken zijn ogen onbevangen de wereld in. Bijvoorbeeld als hij aan ons, spelende kinderen, vroeg of hij mee mocht spelen. Anno 2012 zou zo’n vraag meteen tot bezorgde reacties van ouders hebben geleid, maar bij Willem hoefde je daarvoor geen angst te hebben. Willem was een vriend van alle mensen, groot en klein. Waarom? Omdat hij gewoon altijd zichzelf was en bleef. Omdat hij zich nooit beter voordeed dan hij was. Omdat hij tevreden was met het leven dat hij leidde. Willem leeft allang niet meer. Hij is ingehaald door de tijd die al zoveel markante medebewoners heeft opgeslokt. Wat blijft is de herinnering aan een man die in zijn hart altijd kind is gebleven en die het eigenlijk vertikte om volwassen te worden. Een zeldzaam soort mensen, waarvan die Willem Klomp uit de Heurmanstraat er een was.