Oh Glanerbrug! 

“Jaaa, dat wil ik wel, maar dan moet het eerst weer een beetje ‘los weer’ zijn”, aldus Johan toen ik hem vroeg om onze schoorsteen te komen vegen. Johan veegde al jarenlang de schoorstenen bij velen. En van al die klanten vernam ik dat Johan niet te veel geld vroeg voor zijn werk en dat hij keurig werk leverde. Aanbevelingen genoeg dus om hem te vragen onze schoorsteen onder handen te nemen. Wat hij met dat ‘los weer’ bedoelde, vergat ik te vragen en dus was het een verrassing toen hij een week of wat later aanbelde om de schoorsteen te vegen. Als het uitkwam, tenminste. Dat was geen probleem en dus toog hij aan het werk.

Johan Brueker

Eerst binnenshuis de nodige voorbereidingen treffen en toen het dak op. Nou heb ik al een heilig ontzag voor mensen die op zulke hoogtes durven te werken, maar toen ik Johan op een gegeven moment even zag staan op het schuine dak, leek het mij alsof hij nog maar één klein stapje onder de Schepper zelf stond. Johan klaarde de klus kalm en zelfverzekerd en iedereen die ik van tevoren had geraadpleegd kreeg gelijk: het werk was netjes en Johan trok je geen poot uit. Een kopje koffie sloeg hij beleefd af, want er wachtten meer schoorstenen die dag. En zo vertrok hij weer. Onze schoorsteen mocht weer roken, veilig en wel.
Ik heb Johan nog een paar keer aan het werk gehad en telkens tot grote tevredenheid. Na een aantal jaren was het evenwel uit met de pret. Onze open haard verdween uit het interieur en dus hoefde de schoorsteen niet meer geveegd te worden. Bovendien stopte Johan met het werken. Hij werd er te oud voor om nog op het dak te klimmen, zo vertelde hij. En gelijk had hij. Ik kwam hem daarna nog regelmatig tegen en altijd was er die vriendelijke begroeting. Zijn gezicht met die vriendelijke ogen straalde vertrouwen uit. Vertrouwen dat het hier een eik betrof die alle stormen kon doorstaan. Maar zoals bij iedereen kwam – nu alweer een aantal jaren geleden- ook voor Johan het einde en moesten zijn kinderen hem begeleiden op zijn laatste tocht.
Soms mis ik hem, als ik langs zijn woning loop. Dan mis ik de gebogen gestalte van die oude schoorsteenveger. Dan mis ik het vertrouwenwekkende voorkomen en de vriendelijke rust die hij uitstraalde. Het is niet anders.
Probleem is wel dat ik na al die jaren nog steeds niet weet wat hij met ‘los weer’ bedoelde.