“Gerard Dikken ”  Wie kende hem niet

Een verhaal apart is Gerard Dikken. Een niet weg te denken persoonlijkheid uit de Sportlust historie. Want noem je Gerard Dikken dan zeg je Sportlust en zeg je Sportlust dan zeg je Gerard Dikken. Vanaf de oprichting heeft hij voor het voetbal in het algemeen gewerkt en voor Sportlust in het bijzonder. Vele jaren was hij tweede voorzitter en bijna twintig jaar voorzitter. Niets was hem te veel. Eerlijkheid en sportiviteit waren de karaktertrekken van Gerard Dikken.

Tijdens de receptie op 18 januari 1969 in zaal Hassing aan de Kerstraat heeft Sportlust op grootse wijze hulde gebracht aan de persoon waaraan het zoveel te danken heeft. Het was de nieuwe voorzitter Jan Vlaanderen die het erelidmaatschap en een gouden horloge aanbood. Nadat hij ook nog gesproken was door oud-voorzitter Jan Kwant en W. Halsema directeur van sportzaken spelde Roel Weener de heer Dikken de zilveren bondsspeld van de Twentsche Voetbalbond op. De heer D. Bongers bood namens de Enschedese Scheidsrechters Vereniging het insigne van de S.E.O. aan.

 
Vele cadeaus mocht Gerard Dikken in ontvangst nemen en iedereen was het er over eens Gerard Dikken heeft het niet gekregen, hij heeft het verdiend!

Gerard Dikken heeft het die zaterdag in1969 bijzonder moeilijk gehad. Niet alleen omdat hij – toch al wars van lovende woorden gehuldigd werd, maar vooral omdat hij even voor de receptie betrokken was geweest bij een ongeval. Hierbij liep hij enkele gekneusde ribben op, die hem echter niet verhinderde om de huldiging te ondergaan.

Ook na zijn aftreden zet hij zich in voor de belangen van Sportlust en de inwoners van Glanerbrug zagen dagelijks dat hij samen met Rein ter Heide oudpapier aan het verzamelen was, om zodoende de financiële positie van Sportlust op peil te houden.

Alle foto’s uit het Sportlust archief

Wi Ko Me